Η προηγούμενη εβδομάδα στην ελληνική πολιτική σκηνή (Τρίτη 3/2 έως και Δευτέρα 9/2/2026) κύλησε υπό τη σκιά μιας κεντρικής επιλογής της κυβέρνησης: να ανοίξει –θεσμικά και επικοινωνιακά– τον φάκελο της Συνταγματικής Αναθεώρησης, θέτοντας στο επίκεντρο ζητήματα που «καίνε» την κοινωνία και διαμορφώνουν πολιτικούς συσχετισμούς: λογοδοσία υπουργών (άρθρο 86), θεσμική εμπιστοσύνη, Δικαιοσύνη, δημόσιος τομέας, μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Ταυτόχρονα, η Βουλή ολοκλήρωσε μια δεύτερη βαριά πολιτική συζήτηση, με άμεσο κοινωνικό και οικονομικό αποτύπωμα: την ψήφιση του νομοσχεδίου για την «νόμιμη μετανάστευση» (εργατικά χέρια για ελλείψεις στην αγορά, διαδικασίες μετάκλησης/αδειών, αλλά και αυστηροποίηση σε πεδία που η αντιπολίτευση χαρακτήρισε προβληματικά). Το νομοσχέδιο πέρασε με τις ψήφους της ΝΔ, ενώ η αντιπολίτευση το καταψήφισε.

Και σαν «σπίθα» που μετέτρεψε την αναθεώρηση σε εβδομαδιαίο πολιτικό μέτωπο, ήρθε η μετωπική αντιπαράθεση κυβέρνησης–Ευάγγελου Βενιζέλου για το άρθρο 86 (ποινική ευθύνη υπουργών), με την κριτική να συνδέεται ρητά με υποθέσεις που έχουν προκαλέσει κοινωνική ένταση και θεσμικό διάλογο.

Με αυτά τα τρία νήματα, η εβδομάδα απέκτησε έναν σαφή χαρακτήρα: θεσμοί – λογοδοσία – κοινωνικές αντοχές, με την πολιτική αντιπαράθεση να «κουμπώνει» πάνω σε πραγματικές αγωνίες (διαφάνεια, δικαιοσύνη, ασφάλεια, εργασία, οικονομία).

1) Ο κεντρικός άξονας της εβδομάδας: Συνταγματική Αναθεώρηση ως πολιτικό πεδίο σύγκρουσης

Η κυβερνητική πρωτοβουλία για άνοιγμα της αναθεώρησης «έστησε» ένα διπλό παιχνίδι:

1. Θεσμικό: προώθηση αλλαγών που παρουσιάζονται ως αποκατάσταση εμπιστοσύνης και εκσυγχρονισμός.
2. Πολιτικό: πίεση προς αντιπολίτευση (και ειδικά προς τον χώρο του κέντρου) να πάρει θέση σε άρθρα-σύμβολα (άρθρο 86, άρθρο 16 κ.ά.), ώστε να φανεί «ποιος συναινεί» και «ποιος μπλοκάρει».

Τι μπήκε στο επίκεντρο (σύμφωνα με τη δημόσια συζήτηση της εβδομάδας)

• Άρθρο 86 (ποινική ευθύνη υπουργών): το πιο φορτισμένο πολιτικά, γιατί αφορά την αίσθηση (ή την κατηγορία) ατιμωρησίας.
• Δημόσιος τομέας / “jobs for life” και ευρύτερες θεσμικές αλλαγές: παρουσιάστηκαν ως κομμάτι «ανασύνταξης εμπιστοσύνης» και λειτουργικότητας κράτους.
• Θεματικός “εκσυγχρονισμός” (AI, κλίμα, δικαιοσύνη, στεγαστικό κ.ά. ως πλαίσιο επιχειρημάτων): εμφανίστηκε ως αφήγημα για το «γιατί τώρα».

Πρακτική πολιτική ανάγνωση: Η αναθεώρηση, επειδή απαιτεί αυξημένες πλειοψηφίες και διαδοχικές κοινοβουλευτικές φάσεις, δεν είναι μόνο “μεταρρυθμιστική εξαγγελία”. Είναι εργαλείο διαμόρφωσης συμμαχιών/αντιθέσεων, δοκιμή για το ποιοι μπορούν να συνεννοηθούν σε θεσμικά ζητήματα, αλλά και πεδίο για να χαραχτούν γραμμές ενόψει της επόμενης εκλογικής περιόδου.

2) Το “μέτωπο” της εβδομάδας: Άρθρο 86 και σύγκρουση κυβέρνησης – Βενιζέλου

Η εβδομάδα κορυφώθηκε πολιτικά με την ένταση γύρω από το άρθρο 86. Η κριτική Βενιζέλου (όπως αποτυπώθηκε σε δημόσιες παρεμβάσεις/δημοσιεύματα) εστίασε στο ότι η κυβέρνηση εμφανίζεται να θέλει να “διαμορφώσει” το άρθρο, ενώ κατά τον ίδιο το έχει ήδη «καταστρατηγήσει» σε κρίσιμες υποθέσεις – θέση που προκάλεσε άμεση, αιχμηρή κυβερνητική απάντηση.

Γιατί αυτό είχε ειδικό πολιτικό βάρος

• Δεν ήταν “μία ακόμη αντιπαράθεση” κυβέρνησης–αντιπολίτευσης.
• Ήταν σύγκρουση με ισχυρό θεσμικό συμβολισμό (συνταγματολόγος, πρώην αντιπρόεδρος κυβέρνησης/πρώην πρόεδρος ΠΑΣΟΚ) που αγγίζει το κύρος της διαδικασίας αναθεώρησης και τον φόβο “θεσμικού λαϊκισμού” ή “θεσμικής εργαλειοποίησης”.

Τι προκύπτει ως πολιτικό αποτέλεσμα

• Η κυβέρνηση επιδίωξε να μεταφέρει τη συζήτηση σε “εμείς θέλουμε αλλαγή – εσείς θα τη στηρίξετε;”, πιέζοντας ειδικά το ΠΑΣΟΚ να πάρει καθαρή θέση.
• Η αντιπολίτευση βρήκε πεδίο να μιλήσει για ουσία λογοδοσίας και όχι για “επικοινωνιακή αναθεώρηση”.

3) Η δεύτερη μεγάλη θεσμική-πολιτική κίνηση: Ψήφιση νομοσχεδίου για «νόμιμη μετανάστευση»

Μέσα στην εβδομάδα, η Βουλή ψήφισε (κατά πλειοψηφία) το νομοσχέδιο για την «Προώθηση πολιτικών νόμιμης μετανάστευσης». Η εικόνα που καταγράφηκε στα ρεπορτάζ είναι καθαρή: ΝΔ “ναι”, αντιπολίτευση “όχι”.

Η κυβερνητική στόχευση (όπως παρουσιάστηκε)

• Αντιμετώπιση ελλείψεων εργατικού δυναμικού με πιο γρήγορες/λειτουργικές διαδικασίες μετάκλησης.
• Διακρατικές συμφωνίες και “fast track” εργαλεία για συγκεκριμένους τομείς/ανάγκες.

Η αντίδραση/κριτική

• Αντιπολίτευση και οργανώσεις/παρατηρητές έθεσαν ενστάσεις για επιμέρους προβλέψεις και κινδύνους (π.χ. εργασιακή ευαλωτότητα/εκμετάλλευση, ισορροπία δικαιωμάτων–ελέγχου).

Πολιτική ανάγνωση: Το μεταναστευτικό/εργασιακό λειτουργεί πια ως “δίδυμο” ζήτημα: παραγωγική ανάγκη της οικονομίας (εργαζόμενοι) και πολιτική πίεση (έλεγχος/ασφάλεια/κοινωνική συνοχή). Η κυβέρνηση προσπάθησε να το παρουσιάσει ως “νόμιμη οδός + ανάχωμα στην παρανομία”, ενώ οι αντίπαλοι ως “επικίνδυνη ισορροπία” ή “σκληρή γραμμή με κοινωνικό κόστος”.

4) Πολιτικό κλίμα και συσχετισμοί: η εβδομάδα έκλεισε με νέο κύκλο συζήτησης για δημοσκοπήσεις και αναδιάταξη χώρου

Στο φόντο των θεσμικών συγκρούσεων, ανακυκλώθηκε έντονα και η συζήτηση για τη σταθερότητα της πρωτιάς της ΝΔ, τη θέση του ΠΑΣΟΚ, αλλά και την “κινητικότητα” στον χώρο αριστερά/κεντροαριστερά, με αναφορές σε νέα σχήματα/πρωτοβουλίες.

Μικρό χρονολόγιο (3–9/2/2026) – «τι έγραψε» πολιτικά η εβδομάδα

• 3–4/2: Η πολιτική συζήτηση “κουμπώνει” πάνω στη Συνταγματική Αναθεώρηση που είχε ήδη ανακοινωθεί, με δημόσιες αναλύσεις για τα κίνητρα/στόχους και τα άρθρα-κλειδιά.
• 5/2: Ψηφίζεται στη Βουλή το νομοσχέδιο για τη «νόμιμη μετανάστευση» με καθαρό κοινοβουλευτικό διαχωρισμό κυβέρνησης–αντιπολίτευσης.
• 9/2: Κλιμακώνεται η σύγκρουση για το άρθρο 86 με δημόσιες τοποθετήσεις/παρεμβάσεις και έντονο πολιτικό “κάδρο” περί θεσμών και λογοδοσίας.

Η πολιτική εβδομάδα 3–9 Φεβρουαρίου 2026 δεν ήταν «μια ακόμη εβδομάδα αντιπαράθεσης». Ήταν μια εβδομάδα όπου η πολιτική πάτησε πάνω στους θεσμούς και οι θεσμοί έγιναν αρένα πολιτικής. Η Συνταγματική Αναθεώρηση ανέβηκε στην κορυφή της ατζέντας όχι ως τεχνική διαδικασία, αλλά ως μήνυμα εξουσίας, πρόκληση προς την αντιπολίτευση και πεδίο σύγκρουσης για την έννοια της λογοδοσίας.

Παράλληλα, η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη «νόμιμη μετανάστευση» έδειξε ότι η κυβέρνηση επιδιώκει να “κλειδώσει” την εικόνα διακυβέρνησης με πρακτικές λύσεις σε πραγματικές ελλείψεις της αγοράς, ενώ η αντιπολίτευση επενδύει στη σκληρή κριτική για ρίσκα, δικαιώματα και πολιτικές ισορροπίες.

Το συμπέρασμα είναι απλό: η προηγούμενη εβδομάδα άνοιξε έναν κύκλο όπου το ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιος κερδίζει στο επικοινωνιακό πεδίο», αλλά ποιος πείθει ότι μπορεί να απαντήσει πειστικά σε δύο θεμελιώδη αιτήματα της εποχής: (α) λογοδοσία χωρίς εξαιρέσεις και (β) λειτουργικό κράτος με κοινωνική συνοχή.