Η Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026 βρίσκει τη διεθνή κοινότητα συγκεντρωμένη στη Νέα Υόρκη, αλλά βαθιά διχασμένη ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης των πολέμων που εξαπλώνονται, των ενεργειακών διαδρομών που κλείνουν και των κρίσεων που αρχίζουν να αλληλοτροφοδοτούνται.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η ανοικτή αντιπαράθεση Ηνωμένων Πολιτειών–Ιράν. Μία ημέρα μετά την προειδοποίηση του Ντόναλντ Τραμπ ότι θα μπορούσε να «αφανίσει» την Ισλαμική Δημοκρατία εάν δεν επιτευχθεί συμφωνία, ο Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν χρησιμοποίησε το βήμα της Γενικής Συνέλευσης για να απορρίψει κάθε ενδεχόμενο παράδοσης. Την ίδια ώρα, όμως, επανέλαβε ότι η Τεχεράνη παραμένει ανοικτή σε διαπραγματεύσεις.

Η αντίφαση αυτή χαρακτηρίζει ολόκληρη την ημέρα. Οι δημόσιες απειλές γίνονται σκληρότερες, ενώ στο παρασκήνιο οι διαμεσολαβητές αναζητούν επειγόντως μια έξοδο. Το Ιράν συνδέει την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ με την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού και τον περιορισμό της στρατιωτικής πίεσης. Η Ουάσιγκτον επιμένει ότι οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να αποκλείει οριστικά την απόκτηση ιρανικού πυρηνικού όπλου.

Παράλληλα, η σύγκρουση μεταφέρεται από τη θάλασσα στον αέρα. Οι αμερικανικές δευτερογενείς κυρώσεις απειλούν πλέον εταιρείες που παρέχουν καύσιμα, τεχνική υποστήριξη ή υπηρεσίες εδάφους σε ιρανικές αεροπορικές εταιρείες. Η Τεχεράνη απαντά ότι, εάν γειτονικά κράτη εμποδίσουν τις ιρανικές πτήσεις, μπορεί να παραλύσει και τα δικά τους αεροδρόμια.

Στην Ευρώπη, η Ουκρανία προειδοποιεί για νέα μαζική ρωσική αεροπορική επίθεση, ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών ΗΠΑ και Ρωσίας συναντώνται στη Νέα Υόρκη χωρίς να υπάρχουν ενδείξεις ότι η Μόσχα είναι έτοιμη να σταματήσει τις επιχειρήσεις. Η Μολδαβία κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για νερό και ενέργεια, δείχνοντας πώς ο πόλεμος, η ξηρασία και η ενεργειακή ακρίβεια μπορούν να ενωθούν σε μία ενιαία κρίση βασικών υποδομών.

Στην Ιαπωνία, οι διασώστες συνεχίζουν να αναζητούν αγνοουμένους μετά τις φονικές κατολισθήσεις του τυφώνα Ντουτζουάν. Στη Γάζα, νέοι ισραηλινοί βομβαρδισμοί και η σχεδόν ανύπαρκτη ανοικοδόμηση αποδεικνύουν ότι η ανακοινωμένη κατάπαυση του πυρός απέχει από μια πραγματική ειρήνη.

Ιράν στον ΟΗΕ: «Δεν θα παραδοθούμε, αλλά είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευτούμε»

Ο Μασούντ Πεζεσκιάν κατηγόρησε τον Ντόναλντ Τραμπ για «νοοτροπία εκφοβισμού» και δήλωσε ότι ο ιρανικός λαός δεν θα υποκύψει στην πίεση. Ταυτόχρονα, επανέλαβε αρκετές φορές ότι η Τεχεράνη επιδιώκει διπλωματική λύση και δεν ενδιαφέρεται για την κατασκευή πυρηνικών όπλων.

Η αμερικανική αντιπροσωπεία αποχώρησε από την αίθουσα κατά την έναρξη της ομιλίας του. Η κίνηση αποτύπωσε το βάθος της ρήξης, αλλά δεν ακυρώνει τις έμμεσες επαφές που συνεχίζονται μέσω διαμεσολαβητών. Σύμφωνα με την αμερικανική πλευρά, οι μεσολαβητές μετέφεραν μηνύματα ανάμεσα στις δύο κυβερνήσεις για πολλές ώρες την προηγούμενη ημέρα.

Ο Ιρανός πρόεδρος παρουσίασε επίσης φωτογραφίες θυμάτων από το πλήγμα στο δημοτικό σχολείο της Μινάμπ στις 28 Φεβρουαρίου. Οι ιρανικές αρχές υποστηρίζουν ότι σκοτώθηκαν περισσότεροι από 175 μαθητές και εκπαιδευτικοί. Προκαταρκτική εσωτερική αμερικανική έρευνα, σύμφωνα με προηγούμενο ρεπορτάζ του Reuters, είχε καταλήξει ότι πιθανότατα ευθύνονταν αμερικανικές δυνάμεις· το Πεντάγωνο δεν έχει δημοσιοποιήσει το τελικό πόρισμα.

Η επίκληση των θυμάτων εξυπηρετεί σαφή πολιτικό σκοπό: η Τεχεράνη θέλει να παρουσιάσει τον πόλεμο όχι ως σύγκρουση γύρω από το πυρηνικό της πρόγραμμα, αλλά ως επίθεση κατά του ιρανικού πληθυσμού και της εθνικής κυριαρχίας.

Η δυσκολία της διαπραγμάτευσης βρίσκεται στο ότι και οι δύο πλευρές χρειάζονται μια συμφωνία, αλλά καμία δεν θέλει να εμφανιστεί ότι την αποδέχθηκε υπό την απειλή της άλλης.

Στενά του Ορμούζ: Η διπλωματία περνά μέσα από την ενεργειακή ασφυξία

Η Τεχεράνη έχει διαμηνύσει ότι μπορεί να αποκαταστήσει την ασφαλή διέλευση από το Ορμούζ μέσα σε επτά ημέρες, εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες μειώσουν τη στρατιωτική πίεση και άρουν τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Πριν από τον πόλεμο, από το πέρασμα διακινούνταν περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων φορτίων πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Ο Πεζεσκιάν υποστήριξε ότι δεν είναι δυνατόν όλες οι άλλες χώρες να επωφελούνται από το πέρασμα, ενώ η ιρανική ναυσιπλοΐα αποκλείεται. Η θέση αυτή μετατρέπει την ελευθερία διέλευσης από διεθνή αρχή σε διαπραγματευτικό αντάλλαγμα.

Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, εξετάζει μαζί με αραβικά κράτη τη συγκρότηση επενδυτικού ταμείου περίπου 10 δισ. δολαρίων για αγωγούς, λιμάνια και άλλες υποδομές που θα περιορίζουν την εξάρτηση από το Ορμούζ. Με ιδιωτικές και κρατικές επενδύσεις, η συνολική πλατφόρμα θα μπορούσε μελλοντικά να ξεπεράσει τα 50 δισ. δολάρια.

Η στρατηγική έχει λογική, αλλά δεν προσφέρει άμεση λύση. Οι νέοι αγωγοί απαιτούν χρόνια σχεδιασμού και κατασκευής, ενώ οι εναλλακτικές διαδρομές μπορούν επίσης να πληγούν, όπως έδειξε η επίθεση στον σαουδαραβικό αγωγό προς το Γιανμπού.

Το Ορμούζ δεν είναι πλέον μόνο ένα θαλάσσιο πέρασμα. Είναι ο μοχλός με τον οποίο το Ιράν επιχειρεί να μετατρέψει την παγκόσμια ανάγκη για ενέργεια σε πίεση για τερματισμό του αποκλεισμού.

Η σύγκρουση περνά στην πολιτική αεροπορία

Οι νέες αμερικανικές κυρώσεις επεκτείνουν τον οικονομικό πόλεμο στις αερομεταφορές. Εταιρείες που ανεφοδιάζουν, επισκευάζουν ή εξυπηρετούν ιρανικά αεροσκάφη κινδυνεύουν με αποκλεισμό από την αμερικανική χρηματοπιστωτική αγορά.

Πτήσεις έχουν ήδη ακυρωθεί ή περιοριστεί σε προορισμούς της Τουρκίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Γεωργίας, του Ιράκ και του Ομάν. Η Κίνα και η Ρωσία εξακολουθούν να δέχονται ιρανικά αεροσκάφη, ενώ ορισμένες συνδέσεις με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συνεχίζονται.

Ο γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν, Μοχσέν Ρεζαΐ, απείλησε ότι, εάν γειτονικές χώρες σταματήσουν τις ιρανικές πτήσεις κατ’ απαίτηση της Ουάσιγκτον, η Τεχεράνη θα φροντίσει να μη λειτουργούν ούτε τα δικά τους αεροδρόμια. Δεν διευκρίνισε εάν αναφερόταν σε στρατιωτικές επιθέσεις, κυβερνοενέργειες ή άλλες επιχειρήσεις διατάραξης.

Η δήλωση αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο για χώρες που προσπαθούν να παραμείνουν έξω από τον πόλεμο, αλλά φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις ή εξαρτώνται από δυτικά δίκτυα χρηματοδότησης.

Όταν οι κυρώσεις επεκτείνονται από τα πολεμικά μέσα στα πολιτικά αεροσκάφη, εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να χάσουν πρόσβαση σε οικογένειες, θεραπεία, εργασία και διεθνείς μετακινήσεις — χωρίς να έχουν οποιονδήποτε έλεγχο στις αποφάσεις της κυβέρνησής τους.

Ουκρανία: Προειδοποίηση για νέα μεγάλη επίθεση και αβέβαιη διπλωματία

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι προειδοποίησε ότι οι ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών διαθέτουν ενδείξεις πως η Ρωσία προετοιμάζει νέα μαζική αεροπορική επίθεση. Ζήτησε πρόσθετη αντιαεροπορική άμυνα και απέρριψε οποιαδήποτε χαλάρωση των κυρώσεων όσο οι ουκρανικές πόλεις παραμένουν υπό συνεχή απειλή.

Κατά τη συνάντησή του με τον Τραμπ, ο Ουκρανός πρόεδρος δήλωσε έτοιμος να δεχθεί οποιαδήποτε αμοιβαία και επαληθεύσιμη μορφή εκεχειρίας για τις ενεργειακές εγκαταστάσεις. Δεν δέχθηκε, όμως, να σταματήσει μονομερώς τις επιθέσεις στα ρωσικά διυλιστήρια.

Ζήτησε επίσης πυραύλους Patriot από τα αμερικανικά αποθέματα για τον επερχόμενο χειμώνα, προσφέροντας ως αντάλλαγμα μέρος των συστημάτων που αναμένεται να λάβει αργότερα από τη Γερμανία. Ο Τραμπ δεν απέρριψε την πρόταση, αλλά δεν δεσμεύθηκε να την εγκρίνει.

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο συναντήθηκε σήμερα με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ. Η επικοινωνία προσφέρει έναν αναγκαίο δίαυλο, αλλά οι θέσεις παραμένουν πολύ απομακρυσμένες: η Μόσχα δηλώνει ότι δεν θα σταματήσει τις επιχειρήσεις όσο διεξάγονται διαπραγματεύσεις, ενώ το Κίεβο θεωρεί ότι μια τέτοια διαδικασία θα επέτρεπε στη Ρωσία να συνεχίσει να δημιουργεί τετελεσμένα.

Η εξάπλωση των αεριωθούμενων ρωσικών drones κάνει την κατάσταση ακόμη δυσκολότερη. Πετούν υψηλότερα και ταχύτερα από τις παλαιότερες εκδόσεις, αναγκάζοντας την Ουκρανία να χρησιμοποιεί ακριβούς πυραύλους αναχαίτισης. Ταυτόχρονα, ο πόλεμος με το Ιράν έχει περιορίσει τα διαθέσιμα αποθέματα δυτικών συστημάτων.

Η Ουκρανία δεν αντιμετωπίζει μόνο έλλειψη όπλων. Αντιμετωπίζει έναν πόλεμο βιομηχανικής αντοχής, στον οποίο ο επιτιθέμενος επιχειρεί να καταναλώσει τα ακριβότερα αμυντικά μέσα με χιλιάδες φθηνότερους στόχους.

Μολδαβία: Κατάσταση έκτακτης ανάγκης για νερό και ενέργεια

Το κοινοβούλιο της Μολδαβίας ενέκρινε κατάσταση έκτακτης ανάγκης διάρκειας 60 ημερών για την ενεργειακή και υδροδοτική ασφάλεια. Το μέτρο τίθεται σε εφαρμογή στις 26 Σεπτεμβρίου και επιτρέπει στην κυβέρνηση να λαμβάνει ταχύτερα αποφάσεις για προμήθειες, περιορισμούς κατανάλωσης και οικονομική στήριξη ευάλωτων νοικοκυριών.

Η χώρα αντιμετωπίζει εξαιρετικά χαμηλή στάθμη στους ποταμούς Δνείστερο και Προύθο, αυξημένες διεθνείς τιμές ενέργειας και μεγάλη εξάρτηση από εισαγωγές ηλεκτρισμού, πετρελαίου και φυσικού αερίου. Η ροή προς τον ταμιευτήρα του Νοβοντνιστρόφσκ στην Ουκρανία έχει πέσει σε επικίνδυνα επίπεδα.

Τη δύσκολη κατάσταση επιδείνωσε ρωσικό πλήγμα σε ουκρανική υδροηλεκτρική εγκατάσταση τον Μάρτιο, το οποίο προκάλεσε διαρροή πετρελαίου και ρύπανση υδάτων που επηρέασαν και τη Μολδαβία.

Η κρίση δείχνει πώς οι διαχωρισμένες κατηγορίες «πόλεμος», «κλίμα» και «ενέργεια» παύουν να έχουν πρακτικό νόημα. Η ξηρασία περιορίζει την ύδρευση και την υδροηλεκτρική παραγωγή· ο πόλεμος προκαλεί ζημιές και ρύπανση· η ενεργειακή αναστάτωση αυξάνει το κόστος των εισαγωγών.

Μια μικρή χώρα ανάμεσα στην Ουκρανία και στη Ρουμανία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια “τέλεια καταιγίδα”, στην οποία η απώλεια νερού μπορεί να γίνει ταυτόχρονα υγειονομική, γεωργική, ενεργειακή και πολιτική κρίση.

Ιαπωνία: Νεκροί, αγνοούμενοι και δεκάδες χιλιάδες σπίτια χωρίς ρεύμα

Οι καταρρακτώδεις βροχές του τυφώνα Ντουτζουάν προκάλεσαν κατολισθήσεις και πλημμύρες στις περιφέρειες Καναγκάουα και Τσίμπα, κοντά στο Τόκιο. Τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, έξι αναφέρονται ως αγνοούμενοι και περίπου 45.000 νοικοκυριά έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Στη Γιοκοσούκα, γυναίκα σκοτώθηκε όταν λάσπη εισέβαλε στο σπίτι της. Στη Μιούρα, συνεργεία απομακρύνουν χώμα, κορμούς και συντρίμμια αναζητώντας εγκλωβισμένους. Ποτάμια υπερχείλισαν και πλημμύρισαν κατοικημένες περιοχές που είχαν ήδη υποστεί ζημιές από ακραίες βροχοπτώσεις τον προηγούμενο μήνα.

Η Ιαπωνία διαθέτει από τα καλύτερα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και πολιτικής προστασίας στον κόσμο. Ωστόσο, ακόμη και αυτά δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν διαδοχικά φαινόμενα, όταν το έδαφος παραμένει κορεσμένο και κάθε νέα καταιγίδα προκαλεί κατολισθήσεις με μικρότερη ποσότητα βροχής.

Η ανθεκτικότητα δεν εξαρτάται μόνο από την ποιότητα των υποδομών. Εξαρτάται και από το εάν τα ιστορικά πρότυπα πάνω στα οποία σχεδιάστηκαν εξακολουθούν να ανταποκρίνονται στο σημερινό κλίμα.

Γάζα: Η κατάπαυση του πυρός δεν έχει γίνει ανθρώπινη ασφάλεια

Τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν σήμερα σε νέα ισραηλινά πλήγματα στη Γάζα. Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε ότι μεταξύ των στόχων ήταν στέλεχος της Χαμάς που συνδεόταν με τα οικονομικά της οργάνωσης.

Η βία συνεχίζεται ενώ η ανοικοδόμηση παραμένει ουσιαστικά παγωμένη. Η είσοδος μηχανημάτων και υλικών είναι περιορισμένη, μεγάλο μέρος του πληθυσμού ζει σε σκηνές ή σε βομβαρδισμένα κτίρια και οι ανθρωπιστικές διαδρομές δεν έχουν επανέλθει στην κλίμακα που απαιτείται.

Ο Εμανουέλ Μακρόν, στην τελευταία ομιλία του στη Γενική Συνέλευση πριν αποχωρήσει από τη γαλλική προεδρία, αμφισβήτησε έντονα τον ισχυρισμό του Τραμπ ότι έχει αποκατασταθεί η ειρήνη στη Γάζα. Τόνισε ότι δεν έχει ανοίξει ούτε ένας ουσιαστικός ανθρωπιστικός διάδρομος και ότι η συνεχιζόμενη βία εποίκων στη Δυτική Όχθη υπονομεύει την προοπτική παλαιστινιακού κράτους.

Μια κατάπαυση του πυρός δεν είναι ειρήνη όταν οι άμαχοι εξακολουθούν να σκοτώνονται, τα σπίτια παραμένουν ετοιμόρροπα και η ανθρωπιστική πρόσβαση εξαρτάται από διαρκώς μεταβαλλόμενες πολιτικές εγκρίσεις.

ΗΠΑ–Κίνα: Ο Σι Τζινπίνγκ φθάνει στην Αμερική για την κρισιμότερη σύνοδο της χρονιάς

Ο Σι Τζινπίνγκ αρχίζει τριήμερη επίσκεψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου να επιχειρούν να διαχειριστούν μια σχέση που συνδυάζει τεράστια αλληλεξάρτηση και βαθύ στρατηγικό ανταγωνισμό.

Στην ατζέντα βρίσκονται οι δασμοί, οι σπάνιες γαίες, τα προηγμένα τσιπ, οι αμερικανικές αγροτικές εξαγωγές, οι κανόνες ασφαλείας για την τεχνητή νοημοσύνη και κυρίως η Ταϊβάν. Το Πεκίνο θέλει δραστική μείωση των αμερικανικών πωλήσεων όπλων προς την Ταϊπέι, ενώ η Ουάσιγκτον ζητεί περιορισμό των κινεζικών στρατιωτικών επιχειρήσεων γύρω από το νησί.

Η διεθνής συγκυρία διευρύνει τη διαπραγμάτευση. Οι ΗΠΑ χρειάζονται κινεζική συνεργασία για τα κρίσιμα ορυκτά και για την οικονομική πίεση προς το Ιράν. Η Κίνα επιδιώκει πρόσβαση σε τεχνολογία, σταθερότερες εξαγωγές και περιορισμό των αμερικανικών συμμαχιών στην Ασία.

Η συνάντηση δεν θα κριθεί μόνο από μια εμπορική συμφωνία. Θα κριθεί από το εάν οι δύο δυνάμεις μπορούν να δημιουργήσουν όρια στον ανταγωνισμό τους πριν ένα επεισόδιο στην Ταϊβάν, στην τεχνητή νοημοσύνη ή στις αλυσίδες ορυκτών εξελιχθεί σε κρίση χωρίς μηχανισμό ελέγχου.

Ο κόσμος αναζητεί συμφωνίες ενώ κατασκευάζει ταυτόχρονα νέους μοχλούς καταναγκασμού

Η 23η Σεπτεμβρίου 2026 αποτυπώνει με ασυνήθιστη καθαρότητα τη βασική αντίφαση της σημερινής διεθνούς τάξης. Οι κυβερνήσεις προσέρχονται στον ΟΗΕ για να μιλήσουν για ειρήνη, αλλά φθάνουν στη Νέα Υόρκη έχοντας ήδη ενισχύσει τα στρατιωτικά, οικονομικά και τεχνολογικά εργαλεία με τα οποία πιέζουν η μία την άλλη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δηλώνουν ανοικτές σε συνομιλίες με το Ιράν, ενώ επιχειρούν να καθηλώσουν τις αεροπορικές του εταιρείες και να αποκλείσουν τα λιμάνια του. Το Ιράν δηλώνει ότι επιθυμεί διπλωματία, αλλά απειλεί να παραλύσει αεροδρόμια γειτονικών κρατών και διατηρεί τον έλεγχο της ναυσιπλοΐας στο Ορμούζ ως διαπραγματευτικό όπλο.

Η πίεση μπορεί να οδηγήσει έναν αντίπαλο στο τραπέζι. Μπορεί, όμως, να τον πείσει και ότι πρέπει να κλιμακώσει τώρα, προτού χάσει περισσότερες δυνατότητες.

Η σημαντικότερη θετική εξέλιξη είναι ότι οι έμμεσοι δίαυλοι επικοινωνίας παραμένουν ανοικτοί. Η Τεχεράνη έχει παρουσιάσει συγκεκριμένους όρους για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας. Η Ουάσιγκτον δηλώνει πρόθυμη να συζητήσει. Οι περιφερειακές κυβερνήσεις έχουν ισχυρό οικονομικό και στρατηγικό κίνητρο να λειτουργήσουν ως μεσολαβητές.

Το πρόβλημα είναι ότι καμία πλευρά δεν έχει ακόμη ορίσει ένα αξιόπιστο πρώτο βήμα. Θα σταματήσει πρώτα ο αποκλεισμός; Θα ανοίξει πρώτα το Ορμούζ; Θα περιοριστούν οι επιθέσεις κατά των πλοίων; Θα επιστρέψουν οι επιθεωρητές στις πυρηνικές εγκαταστάσεις; Χωρίς συμφωνημένη σειρά ενεργειών και ανεξάρτητη επαλήθευση, ακόμη και μια πολιτική κατανόηση μπορεί να καταρρεύσει μέσα σε λίγες ώρες.

Στην Ουκρανία εμφανίζεται ακριβώς το ίδιο πρόβλημα. Όλοι μπορούν να συμφωνήσουν θεωρητικά ότι τα εργοστάσια ηλεκτρισμού, τα δίκτυα θέρμανσης και οι υποδομές καυσίμων δεν πρέπει να καταστρέφονται. Στην πράξη, όμως, κάθε πλευρά χαρακτηρίζει τις εγκαταστάσεις του αντιπάλου στρατιωτικές και τις δικές της πολιτικές.

Μια πραγματική ενεργειακή εκεχειρία απαιτεί καταλόγους προστατευόμενων στόχων, δορυφορική παρακολούθηση, διαδικασία έρευνας και προκαθορισμένες συνέπειες. Χωρίς αυτά, η συμφωνία θα αποτελεί απλή ανακοίνωση, την οποία κάθε κυβέρνηση θα ερμηνεύει διαφορετικά.

Η Μολδαβία δείχνει τι συμβαίνει όταν η γεωπολιτική πίεση συναντά την κλιματική ευπάθεια. Οι χαμηλές στάθμες των ποταμών δεν είναι αποτέλεσμα του πολέμου. Οι ζημιές, η ρύπανση και η ενεργειακή ακρίβεια δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της ξηρασίας. Μαζί, όμως, δημιουργούν κρίση πολύ μεγαλύτερη από το άθροισμα των επιμέρους προβλημάτων.

Στην Ιαπωνία, η τραγωδία αποκαλύπτει ένα άλλο όριο. Ακόμη και ένα πλούσιο και τεχνολογικά προηγμένο κράτος δεν μπορεί να εξαλείψει κάθε κίνδυνο όταν τα ακραία φαινόμενα γίνονται ισχυρότερα και συχνότερα. Μπορεί να μειώσει τις απώλειες, να προειδοποιήσει εγκαίρως και να διασώσει γρηγορότερα. Πρέπει, όμως, να επανασχεδιάζει συνεχώς τις υποδομές του για ένα κλίμα διαφορετικό από εκείνο στο οποίο κατασκευάστηκαν.

Στη Γάζα, η διαφορά ανάμεσα στις πολιτικές διακηρύξεις και στην πραγματική ζωή είναι ακόμη εντονότερη. Η ειρήνη δεν μπορεί να μετριέται μόνο από τη μείωση των μεγάλων στρατιωτικών επιχειρήσεων. Πρέπει να μετριέται από το εάν εισέρχονται τρόφιμα και φάρμακα, εάν απομακρύνονται τα ερείπια, εάν επισκευάζονται τα σχολεία και εάν μια οικογένεια μπορεί να κοιμηθεί χωρίς τον φόβο βομβαρδισμού ή κατάρρευσης του κτιρίου της.

Η συνάντηση Τραμπ–Σι προσφέρει ίσως τη σημαντικότερη ευκαιρία της εβδομάδας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα δεν χρειάζεται να λύσουν όλες τις διαφορές τους. Χρειάζεται να συμφωνήσουν ότι ορισμένα όρια δεν πρέπει να παραβιάζονται: αιφνιδιαστικός αποκλεισμός της Ταϊβάν, ανεξέλεγκτη διακοπή κρίσιμων ορυκτών, κυβερνοεπιθέσεις σε πυρηνικές εγκαταστάσεις και ανάπτυξη ισχυρών συστημάτων ΑΙ χωρίς μηχανισμούς ενημέρωσης για σοβαρά περιστατικά.

Η διεθνής ασφάλεια δεν απαιτεί να εμπιστεύονται οι αντίπαλοι ο ένας τον άλλο. Απαιτεί να διαθέτουν κανόνες και διαύλους που λειτουργούν ακριβώς επειδή δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλο.

Η μεγάλη εικόνα της ημέρας είναι επομένως περισσότερο σύνθετη από μια απλή επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και στην ειρήνη. Ο κόσμος βρίσκεται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, όπου οι κυβερνήσεις διαπραγματεύονται και κλιμακώνουν ταυτόχρονα. Επιζητούν συμφωνίες, αλλά ενισχύουν τους μοχλούς που θα τους επιτρέψουν να επιβάλουν ευνοϊκότερους όρους.

Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε συμβιβασμό, εάν όλες οι πλευρές κατανοήσουν ότι το κόστος της συνέχισης είναι μεγαλύτερο από τις πιθανές παραχωρήσεις. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μια καταστροφική αλληλουχία, εάν κάθε νέα απειλή θεωρηθεί από την αντίπαλη πλευρά απόδειξη ότι η υποχώρηση θα είναι ακόμη πιο επικίνδυνη.

Η 23η Σεπτεμβρίου αφήνει τον κόσμο μπροστά σε ένα κρίσιμο ερώτημα: θα χρησιμοποιηθούν οι ενεργειακές διαδρομές, οι κυρώσεις, τα drones, τα ορυκτά και η τεχνολογία ως εργαλεία για την επίτευξη συμφωνιών ή θα γίνουν οι μηχανισμοί μιας σύγκρουσης που κανένα κράτος δεν θα μπορεί πλέον να περιορίσει;