Η σημερινή εικόνα του κόσμου (Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026) μοιάζει με χάρτη όπου τα σύνορα δεν είναι μόνο γεωγραφικά αλλά και πολιτικά, οικονομικά, τεχνολογικά, ακόμη και ανθρωπιστικά. Από τη μία, οι μεγάλες δυνάμεις δοκιμάζουν ξανά την «παλιά» γλώσσα των συμφωνιών ελέγχου εξοπλισμών και των στρατιωτικών διαύλων επικοινωνίας — εκεί όπου ένα λάθος μπορεί να γίνει παγκόσμιο γεγονός. Από την άλλη, οι πόλεμοι και οι κρίσεις (Ουκρανία, Γάζα, περιφερειακές εντάσεις) συνεχίζουν να παράγουν καθημερινά «μικρές ειδήσεις» που στην πραγματικότητα είναι μεγάλα σημάδια μιας εποχής παρατεταμένης αστάθειας.

Ταυτόχρονα, οι κεντρικές τράπεζες στέλνουν το δικό τους μήνυμα: ο πλανήτης δεν κινείται πια με έναν ενιαίο οικονομικό ρυθμό. Άλλοι πατούν φρένο, άλλοι σκέφτονται μειώσεις, άλλοι «κοιτάζουν» αυξήσεις. Και στο φόντο, διεθνείς οργανισμοί —όπως ο ΟΗΕ— προσπαθούν να κρατήσουν ενεργά τα εργαλεία συλλογικής ασφάλειας και ειρήνης, σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη στη διεθνή τάξη δοκιμάζεται.

1) ΗΠΑ–Ρωσία: σήματα «αποσυμπίεσης» με φόντο τον πυρηνικό έλεγχο και το ουκρανικό μέτωπο

Στο πιο βαρύ διπλωματικά πεδίο, ξεχωρίζει η πληροφορία ότι Ουάσιγκτον και Μόσχα φέρονται να πλησιάζουν σε συμφωνία για τη συνέχιση/τήρηση της συνθήκης New START πέρα από την προθεσμία λήξης της (όπως μεταδόθηκε με αναφορά σε Axios). Αν επιβεβαιωθεί και «δέσει» πολιτικά, πρόκειται για εξέλιξη με ιδιαίτερο συμβολισμό: σε μια εποχή αυξημένων ανταγωνισμών, οι δύο πλευρές δείχνουν ότι θέλουν —έστω και περιορισμένα— να κρατήσουν ζωντανό ένα πλαίσιο ελέγχου στρατηγικών πυρηνικών όπλων.

Στο ίδιο κλίμα, αναφέρεται συμφωνία για επανεκκίνηση υψηλού επιπέδου στρατιωτικού διαλόγου «mil-to-mil», με σκοπό την αποφυγή παρεξηγήσεων και κλιμάκωσης. Η πρακτική αξία τέτοιων μηχανισμών είναι συχνά αθόρυβη αλλά κρίσιμη: λειτουργούν σαν «ασφάλεια» σε περιόδους έντασης, ώστε ένα επεισόδιο να μη γίνει αλυσιδωτή κρίση.

Παράλληλα, στο μέτωπο της Ουκρανίας, οι επαφές/συζητήσεις εμφανίζονται να καταλήγουν χωρίς καθοριστική πρόοδο για το τέλος του πολέμου, αλλά με συμφωνίες ανταλλαγής αιχμαλώτων (ως ένα από τα λίγα πεδία όπου επιτυγχάνεται έστω πρακτικός συντονισμός).

2) ΗΠΑ–Ιράν: συνομιλίες στο Ομάν και δύσκολη αναζήτηση κοινού εδάφους

Στη Μέση Ανατολή, οι συνομιλίες ΗΠΑ–Ιράν που προγραμματίζονται στο Ομάν φέρνουν ξανά στο κέντρο το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και το πλέγμα κυρώσεων/αποσυμφόρησης. Η κάλυψη δείχνει ότι η ατμόσφαιρα είναι «σκληρή», με δυσκολία εξεύρεσης κοινού τόπου, κάτι που προϊδεάζει για μια διαπραγμάτευση όπου κάθε λέξη έχει βάρος, και κάθε βήμα κρίνεται από το εσωτερικό πολιτικό ακροατήριο και των δύο πλευρών.

3) Γάζα και Ράφα: ανθρωπιστικές «βαλβίδες» μέσα σε εύθραυστη πραγματικότητα

Η κατάσταση στη Γάζα παραμένει ένα μίγμα ανθρωπιστικής πίεσης και πολιτικο-στρατιωτικού ελέγχου. Σήμερα ξεχωρίζουν αναφορές για μετακινήσεις/επιστροφές μέσω του περάσματος της Ράφα και για ασθενείς που επιχειρούν να περάσουν για θεραπεία, ενώ παράλληλα καταγράφονται περιστατικά βίας/επιθέσεων παρά την ορολογία «εκεχειρίας» που συχνά ακούγεται στο δημόσιο λόγο.

Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει και η αναφορά σε σχεδιασμό (σύμφωνα με έγγραφο/χάρτη που είδε το Reuters) για «προσωρινό» οικιστικό συγκρότημα των ΗΑΕ σε ισραηλινο-ελεγχόμενη ζώνη στο νότιο τμήμα της Γάζας, κοντά στη Ράφα. Τέτοιες κινήσεις, ακόμη κι όταν παρουσιάζονται ως καθαρά ανθρωπιστικές/προσωρινές, έχουν πάντοτε πολιτική σκιά: ποιος ελέγχει την περιοχή, ποιος εγγυάται ασφάλεια, ποιος αποφασίζει την κινητικότητα των πληθυσμών και τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της εδαφικής και διοικητικής πραγματικότητας στη Γάζα.

4) Ευρώπη: επιτόκια «σταθερά», αλλά το μήνυμα είναι ότι ο κύκλος δεν είναι κοινός για όλους

Στην οικονομία, η σημερινή μέρα έχει ξεκάθαρο ευρωπαϊκό στίγμα.

Η Τράπεζα της Αγγλίας (BoE) κράτησε το βασικό επιτόκιο στο 3,75%, με οριακή ψηφοφορία 5–4 — κάτι που από μόνο του δείχνει εσωτερική αβεβαιότητα και «ζωντανή» συζήτηση για την επόμενη κίνηση. Ταυτόχρονα, η κατεύθυνση που αφήνεται να εννοηθεί είναι ότι μειώσεις μέσα στο 2026 παραμένουν στο τραπέζι, εφόσον επιβεβαιωθεί αποκλιμάκωση του πληθωρισμού.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) επίσης διατήρησε τα επιτόκια (2% σύμφωνα με τη σχετική κάλυψη), υπογραμμίζοντας ανθεκτικότητα/μέτρια ανάπτυξη και πορεία πληθωρισμού προς τον στόχο, χωρίς βιασύνη για αλλαγές. Το κρίσιμο εδώ είναι το «σήμα»: η ΕΚΤ δείχνει ότι προτιμά σταθερότητα και ανάγνωση δεδομένων σε βάθος, αντί για γρήγορες διορθώσεις.

Σε πιο «παγκόσμιο» κάδρο, τα ρεπορτάζ/αναλύσεις επιμένουν ότι οι μεγάλες κεντρικές τράπεζες μπαίνουν στο 2026 με αποκλίνουσες στρατηγικές (άλλοι προς χαλάρωση, άλλοι προς σύσφιξη ή αναμονή), κάτι που επηρεάζει ισοτιμίες, κεφαλαιακές ροές και το κόστος δανεισμού διεθνώς.

5) ΟΗΕ: ειρήνη και ασφάλεια ως «τεχνική» δουλειά που κρίνεται πολιτικά

Στη Νέα Υόρκη, το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει στην ατζέντα του συνεδρίαση για τις ειρηνευτικές επιχειρήσεις του ΟΗΕ με έμφαση στους Police Commissioners — ένα θέμα που συχνά περνά κάτω από τα ραντάρ των πρωτοσέλιδων, αλλά αφορά τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η επιβολή τάξης, η προστασία αμάχων και η σταθεροποίηση σε περιοχές κρίσης. Σε εποχές όπου οι συγκρούσεις «παγώνουν» χωρίς να λύνονται, η αποτελεσματικότητα τέτοιων αποστολών γίνεται καθοριστική.

6) Σουδάν: διπλωματικές κινήσεις και η «αθέατη» πίεση της ανθρωπιστικής πραγματικότητας

Από το Ηνωμένο Βασίλειο, καταγράφεται επίσημη κοινοβουλευτική δήλωση της ΥΠΕΞ για το Σουδάν μετά από επίσκεψη στα σύνορα (Adré, Τσαντ). Η επιμονή τέτοιων δηλώσεων δείχνει ότι η κρίση στο Σουδάν παραμένει υψηλά στην ατζέντα ορισμένων δυτικών κυβερνήσεων, ειδικά ως προς την ανθρωπιστική πρόσβαση, την ασφάλεια και τη διεθνή κινητοποίηση.

7) “Soft power” και μεγάλα γεγονότα: Ολυμπιακοί Μιλάνο–Κορτίνα στο προσκήνιο

Με το βλέμμα στα μεγάλα γεγονότα, οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες Μιλάνο–Κορτίνα λειτουργούν ήδη ως διπλωματική και επικοινωνιακή σκηνή. Ενδεικτικά, καταγράφεται η παρουσία του Αντιπροέδρου των ΗΠΑ στην Ιταλία, ως επικεφαλής αντιπροσωπείας. Τέτοια γεγονότα, πέρα από αθλητισμό, είναι και «πλατφόρμες» διεθνών συμβολισμών, επαφών και μηνυμάτων.

Η σημερινή παγκόσμια ειδησεογραφία δεν είναι απλώς μια λίστα γεγονότων. Είναι ένα στιγμιότυπο ενός κόσμου που προσπαθεί να σταθεροποιηθεί χωρίς να επιστρέφει πραγματικά στην «κανονικότητα». Η πιθανή συνέχιση του New START και η επαναφορά στρατιωτικών διαύλων ΗΠΑ–Ρωσίας θυμίζουν ότι, όσο κι αν αλλάζουν τα κέντρα ισχύος, ο φόβος της ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης παραμένει παρών — και απαιτεί μηχανισμούς ασφαλείας.

Την ίδια ώρα, η Γάζα και η Ουκρανία υπενθυμίζουν ότι οι πόλεμοι σπάνια «κλείνουν» με μια θεαματική ανακοίνωση. Πιο συχνά συνεχίζονται με ανταλλαγές αιχμαλώτων, με περάσματα που ανοίγουν και κλείνουν, με σχέδια προσωρινής στέγασης που γίνονται αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, με ανθρώπους που μετακινούνται ανάμεσα σε σύνορα και ελέγχους. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παγκόσμια οικονομία προσπαθεί να βρει ρυθμό: κεντρικές τράπεζες κρατούν σταθερά τα επιτόκια, αλλά στέλνουν διαφορετικά μηνύματα — σαν να λένε ότι ο κόσμος δεν θα συγχρονιστεί εύκολα.

Αν κάτι ξεχωρίζει ως «κοινός παρονομαστής» της ημέρας, είναι η ανάγκη για θεσμούς και διαδικασίες που μειώνουν τον κίνδυνο: από τις διπλωματικές αίθουσες στο Ομάν και στα Ηνωμένα Έθνη, μέχρι τα πρακτικά κανάλια συνεννόησης που αποτρέπουν ένα μοιραίο λάθος. Και αυτό, σε έναν κόσμο που μοιάζει να ζει μόνιμα στην άκρη μιας νέας μετάβασης, είναι ίσως η πιο ουσιαστική είδηση από όλες.