Υπάρχουν ταξίδια που ξεκινούν σαν γιορτή: μια παρέα, ένα οδικό πλάνο χιλιάδων χιλιομέτρων, το πάθος για την ομάδα, η προσμονή να σταθείς δίπλα της “εκεί έξω”, σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή βραδιά. Και υπάρχουν ταξίδια που, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, κόβονται απότομα και αφήνουν πίσω τους μόνο σιωπή, συντρίμμια και ένα “γιατί;” που δεν βρίσκει εύκολα απάντηση.

Το πολύνεκρο δυστύχημα στη Ρουμανία με θύματα φιλάθλους του ΠΑΟΚ δεν είναι απλώς ένα ακόμη τροχαίο. Είναι μια υπενθύμιση του πόσο εύθραυστη είναι η ζωή πάνω στην άσφαλτο, ειδικά σε μεγάλες αποστάσεις, σε δρόμους με βαριά κυκλοφορία και σε συνθήκες κόπωσης. Και ταυτόχρονα, είναι μια τραγωδία που άγγιξε βαθιά τη Θεσσαλονίκη, τη Βόρεια Ελλάδα, αλλά και τον ευρύτερο αθλητικό κόσμο, γιατί πίσω από τους αριθμούς υπήρχαν πρόσωπα: νέοι άνθρωποι που ταξίδευαν για να ζήσουν ένα όνειρο και δεν γύρισαν ποτέ.

Τι συνέβη στη Ρουμανία: το χρονικό του δυστυχήματος

Σύμφωνα με τις ρουμανικές αρχές και τις πληροφορίες που μεταδόθηκαν από έγκυρα μέσα, ένα μίνι βαν με Έλληνες φιλάθλους του ΠΑΟΚ, που κατευθυνόταν οδικώς προς τη Γαλλία για τον αγώνα με τη Λυών, ενεπλάκη σε σφοδρή σύγκρουση στον οδικό άξονα DN6 / E70, στην περιοχή της Τιμισοάρα, κοντά στην πόλη Λουγκόζ.

Οι επιβαίνοντες ήταν συνολικά δέκα (μεταξύ τους και ο οδηγός), ενώ σε ορισμένες αναφορές γίνεται λόγος για όχημα 8+1 θέσεων που μετέφερε τελικά 10 άτομα.

Η “μοιραία προσπέραση”

Η βασική εκδοχή που περιγράφεται από την τοπική αστυνομία είναι ότι το μίνι βαν κινείτο από το Καρανσεμπές προς το Λουγκόζ και, σε κάποιο σημείο, ο οδηγός επιχείρησε προσπέραση. Κατά την προσπάθεια να επιστρέψει στη λωρίδα του, το όχημα ακούμπησε βυτιοφόρο που κινούνταν κανονικά, εκτράπηκε προς το αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε μετωπικά με φορτηγό τύπου TIR.

Στο συμβάν ενεπλάκησαν συνολικά τέσσερα οχήματα (το μίνι βαν, βυτιοφόρο, TIR και Ι.Χ.), κάτι που δείχνει πόσο γρήγορα μια “αλυσιδωτή” εξέλιξη μπορεί να μετατραπεί σε μη αναστρέψιμη τραγωδία.

Απολογισμός: 7 νεκροί, 3 τραυματίες

Ο τραγικός απολογισμός ήταν επτά νεκροί φίλαθλοι του ΠΑΟΚ, ανάμεσά τους και ο οδηγός. Άλλοι τρεις επιβάτες τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν αρχικά σε νοσοκομείο του Λουγκόζ και στη συνέχεια στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Τιμισοάρα, με τις αναφορές να κάνουν λόγο για σταθερή κατάσταση, ενώ η εξέλιξη της υγείας τους παρακολουθείται στενά.

Ιδιαίτερα βαριά είναι και η κοινωνική διάσταση: δημοσιεύματα ανέφεραν ότι οι νεκροί ήταν νέοι άνθρωποι (κυρίως 25–30 ετών) και ότι προέρχονταν από περιοχές όπως η Αλεξάνδρεια Ημαθίας, η Κατερίνη και η Θεσσαλονίκη.

Η διαδρομή των 2.900 χιλιομέτρων και γιατί επιλέχθηκε

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μεταδόθηκαν, το βαν είχε ξεκινήσει από την Κατερίνη, με ενδιάμεσους σταθμούς σε Αλεξάνδρεια και Θεσσαλονίκη, για ένα μεγάλο οδικό ταξίδι περίπου 2.900 χιλιομέτρων προς τη Λυών, περνώντας από Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία και πιθανές επιπλέον ευρωπαϊκές χώρες. Η συγκεκριμένη διαδρομή αναφέρεται ότι επιλέγεται συχνά από οργανωμένους φιλάθλους, καθώς διευκολύνει τη μετακίνηση εντός Ε.Ε. και περιορίζει χρονοβόρες διαδικασίες σε σύνορα εκτός σχετικού πλαισίου μετακινήσεων.

Το στοιχείο αυτό έχει σημασία, γιατί δείχνει ότι δεν μιλάμε για μια “τυχαία” μετακίνηση, αλλά για ένα ταξίδι με μεγάλο χρόνο οδήγησης, πιθανές εναλλαγές συνθηκών (καιρού/ορατότητας/κυκλοφορίας) και αυξημένους κινδύνους που σωρεύονται καθώς περνούν οι ώρες.

Ο δρόμος με βαριά φήμη: “στενός, χωρίς διαχωριστικό, με πολλά βαρέα”

Ρουμανικά μέσα –και ελληνικά ρεπορτάζ που τα επικαλούνται– έχουν χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο τμήμα “δρόμο του θανάτου”, λόγω ιστορικού σοβαρών τροχαίων. Σε αναφορά που μεταδόθηκε, επισημαίνεται ότι πρόκειται για άξονα χωρίς διαχωριστικό, με αυξημένη κυκλοφορία βαρέων οχημάτων, όπου καταγράφονται πολλά ατυχήματα.

Χωρίς υπερβολές και χωρίς “εύκολες” ερμηνείες: τέτοιες οδικές συνθήκες κάνουν την προσπέραση πολύ πιο ριψοκίνδυνη. Και όταν συμβεί το παραμικρό (μια μικρή επαφή, μια στιγμιαία απώλεια ελέγχου, ένα λάθος υπολογισμού), τα περιθώρια αντίδρασης είναι ελάχιστα.

Η έρευνα των αρχών: βίντεο, δικογραφία και τα σενάρια

Οι ρουμανικές αρχές σχημάτισαν δικογραφία για ανθρωποκτονία από αμέλεια και σωματικές βλάβες από αμέλεια, όπως προβλέπεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις μέχρι να ολοκληρωθεί η προανάκριση. Παράλληλα, εξετάζεται υλικό από κάμερα οχήματος που κατέγραψε τη στιγμή της σύγκρουσης, ώστε να αποσαφηνιστούν πλήρως οι ακριβείς κινήσεις και οι κρίσιμες χρονικές στιγμές πριν από το χτύπημα.

Σε επίπεδο εκτιμήσεων, έχουν αναφερθεί δύο βασικά ενδεχόμενα ως πιθανοί παράγοντες που ερευνώνται (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει καταλήξει η έρευνα): αιφνίδια αδιαθεσία του οδηγού ή έντονη απόσπαση προσοχής (π.χ. κινητό ή κάτι που συνέβη μέσα στο όχημα). Αυτά παραμένουν αντικείμενο διερεύνησης, όχι τελική διαπίστωση.

Άμεση κινητοποίηση: επιχειρήσεις διάσωσης και προξενική συνδρομή

Στο σημείο έσπευσαν ισχυρές δυνάμεις διάσωσης, με οχήματα απεγκλωβισμού, ασθενοφόρα, ομάδες έκτακτης ανάγκης (SMURD) και ειδικό όχημα πολλαπλών θυμάτων, ενώ ενημερώθηκε και η ελληνική πρεσβεία στο Βουκουρέστι για την ταυτοποίηση και τη διαδικασία επαναπατρισμού των θυμάτων. Αναφέρεται επίσης παρουσία του Έλληνα προξένου και διερμηνέα στο νοσοκομείο, για προξενική αρωγή στους τραυματίες και συντονισμό με τις ρουμανικές αρχές.

Το συλλογικό σοκ: μηνύματα, μνήμες, σιωπή

Η τραγωδία άγγιξε ιδιαίτερα τη Θεσσαλονίκη, με δημόσιες αναφορές που συνέδεσαν το γεγονός με τις “εφιαλτικές μνήμες” παλαιότερων οδικών τραγωδιών που είχαν σημαδέψει την πόλη και τον φίλαθλο κόσμο. Σε πολιτικό επίπεδο, υπήρξαν δημόσιες τοποθετήσεις και συλλυπητήρια, ενώ η συνολική αίσθηση ήταν ότι “πάγωσε” η χαρά του αγώνα και έμεινε μόνο η ανθρώπινη απώλεια.

Καμιά λέξη δεν μπορεί να “ισοφαρίσει” μια απώλεια. Κανένα ρεπορτάζ δεν μπορεί να χωρέσει το σοκ μιας οικογένειας που περιμένει ένα τηλεφώνημα επιστροφής και λαμβάνει ένα τηλεφώνημα καταστροφής. Αυτό που μένει, πέρα από το πένθος, είναι μια υποχρέωση: να μη συνηθίσουμε την τραγωδία, να μη θεωρήσουμε “κανονικό” το ρίσκο της ασφάλτου, να μην ξεχάσουμε ότι η οδική ασφάλεια είναι θέμα ζωής — όχι στατιστικής.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν πήγαν να κάνουν κάτι “επικίνδυνο”· πήγαν να κάνουν κάτι ανθρώπινο: να σταθούν δίπλα στην ομάδα τους. Κι όμως, η διαδρομή τους έγινε τελευταίο ταξίδι. Το ελάχιστο που μπορούμε να κρατήσουμε ως κοινωνία είναι η μνήμη τους να γίνει αφορμή για περισσότερη προσοχή, λιγότερη αλαζονεία στο τιμόνι, καλύτερους δρόμους, αυστηρότερη κουλτούρα πρόληψης και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό στο γεγονός ότι σε κάθε αυτοκίνητο υπάρχει μια ολόκληρη ζωή.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα. Και ας γίνει η οδύνη αυτή μια σιωπηλή, αλλά επίμονη, απαίτηση να μη χαθούν άλλοι άνθρωποι “στον δρόμο για ένα όνειρο”