Η πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου 2026 στην ελληνική πολιτική σκηνή κύλησε με έντονη θεσμική ατζέντα και ταυτόχρονα με γεωπολιτικό φορτίο. Στο εσωτερικό, η κυβέρνηση άνοιξε επίσημα τη συζήτηση για συνταγματική αναθεώρηση, μετατρέποντας τον Φεβρουάριο σε μήνα «θεσμικών συγκρούσεων» γύρω από μεγάλα, συμβολικά άρθρα: από την ποινική ευθύνη υπουργών (άρθρο 86) μέχρι την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων (άρθρο 16) και —κυρίως— την μονιμότητα/καθεστώς των δημοσίων υπαλλήλων (άρθρο 103), που άναψε φωτιά στην αντιπαράθεση για το τι σημαίνει «αξιολόγηση», «λογοδοσία» και «ασφάλεια εργασίας».

Παράλληλα, μπήκε στο τραπέζι η επέκταση της επιστολικής ψήφου για τους Έλληνες του εξωτερικού και η ιδέα ειδικής περιφέρειας αποδήμων, θέμα που αγγίζει ταυτόχρονα δημοκρατική συμμετοχή, εκλογική αρχιτεκτονική και κομματικούς συσχετισμούς.

Στο εξωτερικό μέτωπο, η πολιτική ατμόσφαιρα «ηλεκτρίστηκε» από την επισημοποίηση της συνάντησης Μητσοτάκη–Ερντογάν στην Άγκυρα στις 11 Φεβρουαρίου, με την κυβέρνηση να προετοιμάζει «κόκκινες γραμμές» και την αντιπολίτευση να παρακολουθεί με επιφυλάξεις.

Τέλος, η εβδομάδα σκιάστηκε από μια σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας με εμπλοκή ανώτερου αξιωματικού, που έφερε ξανά στο προσκήνιο τον άξονα «εθνική ασφάλεια – θεσμοί – εμπιστοσύνη στο κράτος».

1) Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου: Η κυβέρνηση «ανοίγει» επίσημα τη Συνταγματική Αναθεώρηση

Η πιο καθοριστική πολιτική πράξη της εβδομάδας ήταν η δημόσια εκκίνηση της κυβερνητικής πρωτοβουλίας για συνταγματική αναθεώρηση, με έμφαση στην ανάγκη «συναινέσεων» και στη στόχευση σε συγκεκριμένους θεσμικούς άξονες.

Στο επίκεντρο της συζήτησης μπήκαν:

• Άρθρο 86 (ποινική ευθύνη υπουργών), με αναφορές σε ενίσχυση λογοδοσίας και αλλαγή του τρόπου που εξετάζονται τέτοιες υποθέσεις.
• Άρθρο 16 (ΑΕΙ), ως μέρος της ευρύτερης θεσμικής ατζέντας, με προφανές πολιτικό φορτίο.
• Άρθρο 103 (μονιμότητα/Δημόσιο), που λειτούργησε ως «σπινθήρας» της εβδομάδας, επειδή αγγίζει απευθείας την κοινωνική βάση (εργασιακή ασφάλεια) και τον πυρήνα του κράτους (διοίκηση).

2) Η «μονιμότητα» στο Δημόσιο και η αξιολόγηση: η σύγκρουση που κλιμακώθηκε μέσα στην εβδομάδα

Στην πράξη, η δημόσια κουβέντα μετατοπίστηκε γρήγορα από το γενικό σύνθημα «αναθεώρηση» στο ειδικό ερώτημα: θα συνδεθεί η αξιολόγηση με αλλαγές στο καθεστώς μονιμότητας;
Η κυβερνητική πλευρά έδωσε στίγμα ότι θέλει να ανοίξει το θέμα, ενώ κυβερνητικές δηλώσεις κινήθηκαν στη λογική «θα ξεβολευτούν κάποιοι» και ότι η αξιολόγηση πρέπει να αποκτήσει ισχυρότερο θεσμικό βάρος.

Από την άλλη:

• Το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε σε γραμμή καθαρής αντίθεσης ως προς την άρση μονιμότητας, προετοιμάζοντας «σκληρή σύγκρουση» με την κυβέρνηση στο συγκεκριμένο πεδίο.
• Κομματικές αντιδράσεις συνολικά καταγράφηκαν άμεσα, με διαφορετικές προτεραιότητες και αιχμές (άλλοι ζητούν δικές τους προτάσεις, άλλοι μιλούν για υποκρισία ή πολιτική σκοπιμότητα).
• Σχολιαστικές προσεγγίσεις στην ειδησεογραφία τόνισαν ότι η αντιπαράθεση μπορεί να τροφοδοτήσει κοινωνική πόλωση γύρω από το Δημόσιο.

Παράλληλα, στον δημόσιο διάλογο μπήκε και το επιχείρημα ότι κυρώσεις/απολύσεις προβλέπονται ήδη, αλλά η εφαρμογή στην πράξη είναι άλλο ζήτημα — άρα το θέμα δεν είναι μόνο «τι λέει το Σύνταγμα», αλλά και πώς λειτουργούν πειθαρχικοί μηχανισμοί και διοικητική δικαιοσύνη.

3) Επιστολική ψήφος – Απόδημοι: θεσμική μεταρρύθμιση με καθαρή εκλογική διάσταση

Η εβδομάδα «κούμπωσε» τη συνταγματική συζήτηση με το εκλογικό αποτύπωμα, μέσω της πρότασης για:

• επέκταση/διεύρυνση της επιστολικής ψήφου για τους Έλληνες του εξωτερικού στις εθνικές εκλογές (με ορίζοντα 2027)
• και ιδέα ειδικής περιφέρειας αποδήμων.

Το πολιτικό ενδιαφέρον εδώ είναι διπλό:

1. Δημοκρατικό/θεσμικό (συμμετοχή, πρακτικά εμπόδια, ισοτιμία ψήφου).
2. Κομματικό/στρατηγικό (σε ποιους απευθύνεται, πώς επηρεάζει ισορροπίες, τι είδους συναίνεση απαιτείται).

4) Αντιπολίτευση: «συναινέσεις» με όρους και κόκκινες γραμμές

Η αντιπολίτευση κινήθηκε σε δύο επίπεδα:

• Δημόσια πολιτική κριτική ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να ελέγξει την ατζέντα με θεσμικές πρωτοβουλίες και να πιέσει ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ σε πεδία όπως το άρθρο 103.
• Θεσμική τοποθέτηση ότι δεν μπορεί να υπάρξει «λευκή επιταγή» και ότι οι αλλαγές πρέπει να έχουν σαφές κοινωνικό πρόσημο ή/και αυξημένες πλειοψηφίες/εγγυήσεις (ανάλογα με το κόμμα και τη θέση του).

5) Ελληνοτουρκικά: κλείδωσε η συνάντηση στην Άγκυρα (11 Φεβρουαρίου) και ανέβηκαν οι τόνοι

Στο διπλωματικό πεδίο, κυριάρχησε η είδηση ότι η συνάντηση Μητσοτάκη–Ερντογάν θα γίνει στις 11 Φεβρουαρίου 2026, στο πλαίσιο του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας.

Η σημασία της εξέλιξης μέσα στην «προηγούμενη εβδομάδα» δεν είναι μόνο ημερολογιακή. Είναι πολιτική:

• δημιουργεί πίεση εσωτερικού ακροατηρίου (τι θα θεωρηθεί επιτυχία/υποχώρηση),
• φέρνει επικοινωνιακή προετοιμασία σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση,
• και εντείνει την ανάγκη «καθαρών θέσεων» για κόκκινες γραμμές και ατζέντα (υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ, ΜΟΕ, μεταναστευτικό, κ.ά., ανάλογα με την περίοδο).

6) Εθνική ασφάλεια – Υπόθεση κατασκοπείας: γεγονός με πολιτικές προεκτάσεις

Στις 6–7 Φεβρουαρίου κυριάρχησε στην επικαιρότητα μια σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας με σύλληψη ανώτερου αξιωματικού, η οποία —ανεξάρτητα από τη δικαστική εξέλιξη— έχει πολιτικό αποτύπωμα:

• στην αξιοπιστία μηχανισμών ασφάλειας,
• στη συζήτηση για διαβαθμισμένες πληροφορίες,
• και στον τρόπο που το κράτος «θωρακίζεται» απέναντι σε υβριδικές απειλές.

Η πολιτική «εικόνα» της Ελλάδας την εβδομάδα 1–7 Φεβρουαρίου 2026 είχε έναν καθαρό πυρήνα: η κυβέρνηση επέλεξε να σηκώσει ψηλά τη θεσμική ατζέντα (Σύνταγμα, λογοδοσία, εκλογικοί κανόνες, Δημόσιο), μετατρέποντας το πεδίο των μεταρρυθμίσεων σε κεντρικό πολιτικό μέτωπο.

Αλλά η πολιτική δεν παίζεται ποτέ σε «κενό αέρος». Η συζήτηση για τη μονιμότητα και την αξιολόγηση δεν είναι απλώς τεχνική: είναι κοινωνική και ταυτοτική για το κράτος, γι’ αυτό και ενεργοποίησε γρήγορα αντανακλαστικά σύγκρουσης, ειδικά με το ΠΑΣΟΚ να δηλώνει ότι δεν ανοίγει τέτοιο θέμα.

Την ίδια στιγμή, τα ελληνοτουρκικά και η προετοιμασία της συνάντησης στην Άγκυρα πρόσθεσαν το «βάρος» της εξωτερικής πολιτικής, ενώ η υπόθεση κατασκοπείας υπενθύμισε ότι η θεσμική συζήτηση για κράτος, έλεγχο και αποτελεσματικότητα έχει και μια σκληρή διάσταση: ασφάλεια, πληροφορία, εμπιστοσύνη